 In de Baanbreker van 1 januari was heel goed te lezen hoe belangrijk de rol van indoor-atletiek was. Een fors aantal leden van vroeger en nu maakte duidelijk dat indoor-atletiek een onmisbaar facet van onze sport is. Atletiek is weliswaar een zomersport, maar ja, je wil tussen 1 oktober en 1 april toch ook af en toe zien hoe snel je bent, en hoe goed je kunt springen of werpen? Het nog altijd grote aantal deelnemers aan het weekeindje Indoor Martiniplaza zegt genoeg. Wat hebben we, naast een boel kopzorgen en opbouw en afbreek-klussen, veel plezier beleefd aan die wedstrijden in Groningen, Haren, Eelde en Zuidbroek!
De kritiek van de verschillende schrijvers op de KNAU is hard, maar mijns inziens volkomen terecht. Hoe kan een organisatie met meer dan 100 duizend leden het kind met het badwater weggooien met als enig argument: “wij kunnen geen 15 duizend euro subsidie naar dat mooie breedtesport-evenement in Groningen sturen omdat al het indoor-geld naar die mooie, nieuwe topsport-indoorbaan in Apeldoorn moet.” Wat een kortzichtigheid! Ik ga ervan uit dat de organiserende SIAG alles heeft gedaan om de KNAU op andere gedachten te brengen. En alles goed en wel: het volgende weekeindje in Martiniplaza staat/stond pas over een jaar gepland. Wie weet kan de gemeente Groningen overgehaald worden om wat geld in dit mooie evenement te pompen. Want Groningen profileert zich toch als gemeente vol fitte, gezonde en aktieve sportbeoefenaars? Bovendien hebben we vanaf maart (na de gemeenteraads-verkiezingen) een andere sportwethouder. Zou het helpen? Iets anders: toen ik vorige maand mijn stukkie over de geschiedenis van Indoor Groningen schreef, had ik geen ruimte voor een vergelijkbaar evenement: indoor Zwolle. Jarenlang ben ik als trainer van CD-junioren te gast geweest in de grote IJsselhal. We gingen er vaak met dik twintig CD-ers per trein naar toe, en dat was telkens een prachtige traditie: met de hele meute bij elkaar in een drukke wagon, gevolgd door een wandeltocht van zo’n twintig minuten, en daarna een lange dag (of twee dagen) indoor-atletiek in een toch wel naar vee stinkende hal. En wat was er toch weinig loopruimte achter die lange rij met tribunes.… De wedstrijd duurde vaak tot acht of negen uur en je kwam er met koppijn vandaan. Ja, en dan weer die wandeling en treinreis terug. We waren soms om tien uur terug in Groningen, waar veel ouders dan al uren stonden te wachten. Ja, er waren immers nog geen mobieltjes. Je wist van tevoren nooit wie nog finales moesten lopen of springen, en dus hoe laat we terug zouden zijn. Man man, wat een ellende allemaal, maar wat was het leuk, in de jaren zeventig en tachtig, toen de indoor-atletiek nog floreerde! Groeten en tot volgende week,
Gert van Akkeren
|
Gert@letiek.enzo 
COMMENTS