 De Nieuwjaarsreceptie van afgelopen donderdag trok naar schatting maar de helft van het aantal mensen dat normaal komt. Begrijpelijk, want de winter heeft zich nog steeds niet teruggetrokken: het Stadspark is moeilijk begaanbaar en dat geldt ook voor de atletiekbaan. Logisch dat dit veel mensen afschrikt. Het was droevig om te zien dat de atleten die gewend zijn aan zes of acht banen, zich moesten behelpen met maar een enkel baantje waarvan ik niet kon zien of die wel 400 meter lang was. Maar goed, meer kun je eigenlijk ook niet verwachten van mensen die niet eens hun eigen stoepje schoon houden….
Ik telde tegen acht uur meer sneeuwpoppen dan atleten op de baan. Maar goed, binnen brandde de kachel. Een kerstboom heb ik niet aangetroffen, maar ja, het was dan ook al 7 januari en dan moet dat kreng eigenlijk alweer weg zijn. Tegen half negen begon de nieuwjaarsspeech van voorzitter John Gerritsen. Hij had zich eindelijk geconformeerd aan de eeuwenoude traditie om niet al klokslag acht uur van start te gaan. Logisch, want veel luisteraars waren er toen nog niet. Zo kon toch iedereen zijn hele relaas horen.
De veurzitter memoreerde kort de belangrijkste gebeurtenissen van 2009 en deelde vervolgens in sneltreinvaart een aantal prestatieprijzen en waarderingen uit. Het toeval wilde dat de meeste mannelijke geluksvogels afwezig waren (op buitenlandse trainingskampen of zo), maar bijna alle vrouwelijke gouddelvers waren er wel degelijk. Wat mij betreft had John Gerritsen wel iets langer bij de prestaties van de atleten stil kunnen staan, maar het schoot wel op, zo… Velen wilden toch op tijd naar huis, voordat de negende (of tiende) ijstijd zou invallen. Tot mijn verrassing mocht ook ik naar voren komen om een trofee in ontvangst te nemen: de Groninger Atleet. Dat is een beeldje dat jaarlijks wordt uitgereikt aan een persoon of groep die zich verdienstelijk heeft gemaakt voor Groningen Atletiek. Volgens de veurzitter heb ik dat gedaan door me al meer dan dertig jaar aktief bezig te houden met het clubblad. Niet gek voor een vereniging die pas acht jaar bestaat, maar toegegeven: voor Groningen Atletiek waren er al clubs als Olympia, AVG’26, Brunhilde, Nurmi, GVAV-Rapiditas en ARGO’77. Ik heb bij drie van die zes verenigingen voor redacteur gespeeld. Maar goed, hevig ontroerd door de hulde die mij ten deel viel, en het daverend applaus van de tientallen aanwezigen, vergat ik geheel, twee mederedacteuren te bedanken die samen met mij al jaren aan de Baanbreker werken: Daan van der Schilt en Juul Baller. Dat heb ik nu dus kunnen goedmaken. En misschien wint een van hen volgend jaar die Groninger Atleet wel…. Groeten en tot volgende week,
Gert van Akkeren
|
Gert@letiek.enzo 
COMMENTS