In de atletiekwereld heerst boosheid op de IAAF, de Internationale Atletiek Federatie. En wel om twee redenen. Straks de tweede reden, het voeren van reclame. Eerst dit: de IAAF heeft de regels rond wereldrecords op de marathon voor vrouwen herzien. Met terugwerkende kracht worden records in gemengde wedstrijden niet meer erkend. Vrouwen kunnen namelijk gebruik maken van mannelijke hazen. Dit betekent dat Paula Radcliffe haar wereldrecord van 2 uur 15 minuten en 23 seconden is kwijtgeraakt. Gelukkig voor haar houdt ze het record wel, want in een echte vrouwenwedstrijd liep ze ooit 2.17.42.
Het gebruikmaken van hazen blijft gewoon toegestaan. En terecht trouwens. Hazen verbieden is ondoenlijk. Bovendien: als je als vrouw een vrouwelijke haas gebruikt, dan is daar niets op tegen. Logisch, want een mannelijke haas in een mannenwedstrijd blijft ook toegestaan. Bizar is wel dat de IAAF pas nu, acht jaar na datwereldrecord van Radcliffe, heeft besloten om deze tijd te schrappen. En Paula heeft die tijd echt toch zelf neergezet, hoewel enigszins geholpen door een man. Het lijkt verdorie Saoedi-Arabië wel, waar vrouwen niet mogen autorijden. Want zeg nu zelf: hoeveel marathons in de wereld zijn er eigenlijk waarbij vrouwen apart starten? De meeste organisatoren van marathons schijnen zelf ook pertinent tegen te zijn.
Tegelijkertijd laat de IAAF wel een hele serie echt dubieuze vrouwenrecords ongemoeid. Ik schreef er laatst al over: een groot deel van de wereldrecords die in de jaren 70 en 80 werden gevestigd, dus de 100 tot en met de 800 meter, de 100 meter horden, het verspringen en veel werprecords, stond op naam van vrouwen (uit Amerika en Oost-Duitsland vooral), die van kop tot kont onder de dope zaten. Schrap die tijden liever, en blijf van de marathonregels af.
Een tweede reden van woede op de IAAF. Veel atleten vinden dat de bond te strikte regels stelt rond reclame op het tenue. Atleten mogen enkel een klein logo van hun kledingfabrikant dragen. Alle andere sponsoruitingen zijn verboden. Dat maakt het voor bedrijven volkomen oninteressant om een atleet te steunen. Dit in tegenstelling tot sporten als wielrennen of zelfs de triatlon. Onze atleten kunnen daarom nauwelijks leven van hun sport. Volgens critici heeft de IAAF alleen oog voor multinationals die de federatie zelf als sponsor heeft.
Beide regels zijn, volgens de mensen die er op facebook over discussiëren, fataal voor de toekomst van de atletieksport. De rechten van atleten worde geschonden door ouderwets amateurisme bij de IAAF. Als de regels rond reclame-uitingen niet snel worden gewijzigd, dan is de atletieksport wellicht ten dode opgeschreven (aldus de Volkskrant).
Nou, persoonlijk denk ik dat het zo’n vaart niet loopt, Maar de critici hebben een punt. Er zijn niet veel atleten die tonnen verdienen, op een aantal marathonlopers en sprinters als Usain Bolt na. Professionele atleten mogen wat mij betreft best meer profiteren van het vele geld dat er in hun sport omgaat. Gelukkig blijven wij van de Baanbreker wel advertenties van brave middenstanders en bedrijven plaatsen. Hopelijk komt de IAAF er niet achter….
Groeten en tot over een week,
Gert van Akkeren
Deel dit met je vrienden!
|
Nieuws 
Reacties