 Jaja, aflevering 150 alweer van mijn serie columns. Nooit gedacht, drie jaar geleden, dat ik het zo lang zou volhouden. En ik ben van plan nog even door te gaan, tot er teveel mensen zijn die zeggen: “Jongen, stop er nou maar mee, het interesseert ons geen fluit wat jij vindt of meemaakt.” Voor de lieden die later hebben ingeschakeld, volgt nu een stukje herhaling van mijn eerste column van drie jaar geleden, waarin ik mij voorstelde. Dan weten ook wij wat voor vlees ze in de kuip hebben. Daarna volgt mijn visie op het begrip “bikkels”.
Nou, ik ben dus nog steeds Gert van Akkeren. Ik was van 1971 tot ongeveer 1989 een matig begaafde wedstrijdatleet (sprint, horden en verspringen), van 1973 tot 1998 trainer (op de kop af 25 jaar, vooral bij de Pupillen en Junioren CD, en vanaf 1973 medeverantwoordelijk voor het clubblad van achtereenvolgens Olympia, Nurmi, ARGO’77 en Groningen Atletiek. Je kunt zeggen dat ik al 40 jaar aardig betrokken ben bij het atletiekwereldje in Groningen. Ook was ik in de jaren 90 atletiekverslaggever van het (toen nog) Nieuwsblad van het Noorden.
Het is dinsdagnacht. Een propvolle maan schijnt over de witte weilanden naast mijn stulpje. Even verderop glanst het ijs van het Paterswoldsemeer. Zaterdag en zondag (ijs en weder dienende, letterlijk dus) zijn er toertochten op het meer. Wie weet doe ik mee. De komende dagen kunnen de schaatsers te kust en te keur kiezen uit allerlei tochten en klassiekers. Het lijkt wel atletiek: wegatleten kunnen ieder weekend, alleen al in het noorden, kiezen uit drie of vier verschillende wegwedstrijden. En ja, dan wordt de spoeling wel eens dun.
Vreemd trouwens, dat aura van heldendom dat over toerschaatsers en marathonschaatsers hangt. Aan de ene kant wordt een schaatser een “bikkel” genoemd, een oermens die de meest verschrikkelijke elementen overwint. Aan de andere kant denk ik soms dat elke zestiger die ooit geschaatst heeft, de Elfstedentocht kan voltooien. Een kwestie van tempo, lijkt mij. Het is vergelijkbaar met de atletiek: iedere enigszins getrainde hardloper kan een halve marathon voltooien. Hij of zij doet er wel tweemaal zo lang over als een topatleet. Die loopt hem in, pak hem beet, 1 uur en 5 minuten. Een redelijk geoefende recreant loopt hem in 2 uur 10. Zie ook de 4 Mijl: de winnaar doet en 18 minuten over, de meeste anderen 30 of 45 minuten.
De winnaar van de marathon van Rotterdam is een bikkel, evenals als de winnaar van de marathon op het kunstijs van Kardinge of de winnaar van het natuurijs van de Weissensee. Maar de echte bikkels of knoesten (vrij naar Mart Smeets) zijn de mensen die vreselijke ontberingen moesten doorstaan om de Moeder Aller Tochten te voltooien. Je kent ze wel, de verhalen van 1963. Tjitse Sonnema voltooide die zwaarste tocht ooit met twee afgevroren tenen, drie bevroren vingers en zestien hechtingen in z’n hoofd. Gooitzen Boomsma verloor tussen Balk en Hindeloopen zijn piemel, brak bij de bocht Dokkum een been en neus, en eindigde toch nog als dertigste. Doekele Joustra knalde vanwege bevroren oogleden viermaal met z’n voorhoofd tegen een laag bruggetje, maar voltooide ondanks een schedelbasisfractuur de tocht, hoewel hij tien minuten te laat binnenkwam en dus z’n kruisje misliep. Ik hoop dat de Elfstedentocht doorgaat. Maar eigenlijk vrees ik dat het net niet gaat lukken.
Groeten en tot over een week!
Gert van Akkeren
Deel dit met je vrienden!
|
Nieuws 
Reacties